Elk jaar weer heb ik het gevoel dat ik in de vijfde versnelling het jaar uit race. Die laatste dagen van het jaar probeer ik nog keihard op de rem te trappen, maar dat lukt niet meer. Aan de ene kant wil ik alleen maar op de bank liggen, boeken lezen en tv kijken (wat een illusie is met kinderen in huis). Aan de andere kant probeer ik nog al die dingen te doen die ik het hele jaar al wilde doen: erwtensoep maken, nog die online cursus rust in ouderschap volgen, kledingkasten van de kinderen opruimen, fotoboeken maken (wederom allemaal een illusie met kleine kinderen). De tijd ontglipt me. Momenten lopen als water voor m’n vingers.
In m’n ouderlijk huis hing vroeger een verjaardagskalender op het toilet, A3 formaat, denk ik. Uren heb ik daar naar gekeken, ik had nog geen telefoon waarop ik tijdens toiletbezoeken kon doomscrollen. Links zes blokken, rechts zes blokken. Links van boven naar onder januari tot en met juni, rechts van boven naar onder juli tot en met december. Zo visualiseer ik nog steeds de jaren. Met als gevolg dat ik na 31 december zo de kalender af tuimel, de diepte in. Een zwart gat (nou geen flauwe grappen maken) na al het tumult van de afgelopen weken.
Want dat is het. In polonaise rijgen de tradities zich vanaf november aaneen. Sint Maarten met het Sint Maartenvuur, de optocht door de binnenstad van Utrecht, Sint Maartenvlaggen aan de vlaggenstokken, snoep ophalen langs de huizen met zelfgemaakte lampionnen (dit jaar een witte ijsbeer en een oranje uil) en rare liedjes zingen (‘de meisjes hebben rokjes aan’, ‘m’n moeder maakt een flikflak’).
Sinterklaas met het Sinterklaasjournaal dat al op 10 november begint, gevolgd door intochten, schoenen zetten (met wortels, suikerklontjes en bakjes water), heel hard zingen bij de kachel, teveel pepernoten bakken en eten, een bezoek van Sint aan school, surprises en gedichten en natuurlijk als kers op de taart Pakjesavond.
Kerstmis met kerstborrels, verlichte huizen en tuinen, lichtbollen aan de vlaggenstokken, het kerstdiner op school, Christmas Hitster met vrienden, Serious Request op 3FM, de kerstviering in de kerk, familiebezoeken waarbij ieder traditiegetrouw een gang van het kerstdiner op zich neemt.
In aanloop naar Oudejaarsdag het continue knallen van vuurwerk. Oliebollen eten, sterretjes afsteken, spelletjes spelen, nagels lakken met glitternagellak, verwondering over waarom dat ene nummer de Top-2000 heeft behaald en jaaroverzichten kijken op tv.
Ja, het is wellicht veel, maar al die momenten geven ook een gevoel van verbondenheid.
En dan is het Nieuwjaarsdag. Ik ontwaak nadat ik van de kalender af op de grond ben gevallen. Ik raap mezelf bij elkaar, klim omhoog via de muur, en plant mezelf weer linksboven op de kalender. Als een pion terug aan het begin van het Ganzenbord. Een nieuw jaar voor me. Ik neem mezelf voor vaker mensen bij ons thuis uit te nodigen. Gewoon zondagmiddagen met vrienden. Borrels, en voor wie wil blijven eten bestellen we pizza. Ongedwongen, maar wel die verbondenheid van november en december die ik stiekem toch fijn vind, al helemaal in die eerste donkere maanden van het jaar.
Maar eerst ga ik een nieuwe kalender maken. Met alle maanden door elkaar heen gehusseld. Misschien helpt het om die overgang tussen oud en nieuw niet zo groot te maken, iets minder visueel. Wellicht helpt het.