Wat is dat toch met die aantrekkingskracht van vuurwerk op kinderen. Of beter gezegd: jongens. Ik wil niet stereotyperen, maar ik zag de afgelopen dagen vooral groepjes jongens vuurwerk afsteken. Op straathoeken, onder viaducten. Slechts één keer kwam ik twee meiden tegen.
Ik zelf moest er vroeger niet veel van hebben. Ik vond het maar niks, die harde knallen. Je bent een rund als je met vuurwerk stunt, wie kent de uitspraak niet. Ik had niet zo’n zin om mijn hand te verliezen. Braaf stond ik in de deuropening met oud en nieuw naar het vuurwerk te kijken. Zelfs daar wist een brandende vuurpijl op mij te landen. Niks aan de hand, maar de schrik zat er in. Vanaf dat moment keek ik vuurwerk vanachter het raam, veilig binnen.
Nu wil het zo zijn dat ik twee zonen heb. Die twinkel in hun ogen en die voorzichtige lach rond hun mond wanneer het over vuurwerk gaat, bij het avondeten of op het Jeugdjournaal. Het gezicht van de oudste – acht jaar – spreekt boekdelen: hij weet dat het gevaarlijk kan zijn, maar hij vindt het ook spannend, verleidelijk, interessant. Ik verwonder me over het feit hoe hij nu al haarfijn weet wat een cobra is, een cake, een grondbloem.
Laatst was onze oudste zoon buiten spelen. Ik had hem al een tijd niet gezien. Manlief kwam thuis en vertelde dat hij zijn vriendje net had gezien bij een groepje jongens dat vuurwerk afstak. Onze zoon had zich verscholen toen hij onze auto de straat in zag rijden. Manlief ging er naartoe, oordeelde niet, keek mee. Thuis pakte hij pen en papier, tekende vuurwerk en het lont, liet zien waar je het aan moest steken. Ik bewonderde zijn geduld en instructies.
Manlief kocht ook wat categorie-1 vuurwerk in aanloop naar oud en nieuw bij de supermarkt. Voor mij hoeft het niet, maar ook hij is net een kind wat dat aangaat. Hij liet een keer na het avondeten zien wat er allemaal in de doos zat. De kinderen vergaten pardoes hun toetje. Toen het eenmaal Oudejaarsavond was, was het absolute hoogtepunt het afsteken van vuurwerk. ‘De mooiste dag van mijn leven’, aldus de jongste. Ik hield me wat afzijdig.
Ik lees ondertussen het nieuws. De fatale brand in een kroeg in Zwitserland waar veertig mensen om het leven kwamen. Een jongen van 16 overleden in Nijmegen door vuurwerk. Twee kinderen in Driebergen naar het ziekenhuis gebracht. Hulpdiensten die bekogeld werden door jongeren met vuurwerk-mitrailleurs (dat dit überhaupt een woord is).
Ik ben benieuwd wat de nieuwe wetgeving en het verbod op vuurwerk zal doen. Maar ik ben bang dat de illegale markt gaat floreren. Ik hoop in ieder geval dat voor een nieuwe generatie – die van mijn kinderen – wel een nieuw normaal gaat gelden.